Саволи 98. Қонуни ахлоқӣ дар куҷо ҷамъбаст ва дарҷ шудааст?

 Саволи 98. Қонуни ахлоқӣ дар куҷо ҷамъбаст ва дарҷ шудааст?

Ҷавоб. Қонуни ахлоқӣ ҷамъбаст ва дар Даҳ Аҳком, ки бо овози Худо дар кӯҳи Сино гуфта шудааст ва аз ҷониби Худаш дар ду лавҳи сангин навишта шудааст ва дар Хуруҷи 20 сабт шудааст.Чор аҳкоми аввал вазифаи мо дар назди Худо ва шаш ҳукми боқимонда вазифаи мо дар назди инсонро дар бар мегирад.

Ду лавҳаи сангине, ки дар онҳо қонуни ахлоқӣ ҳамчун аҳком навишта шуда буд, дар ду марҳила кандакорӣ карда шуданд.

Ду лавҳаи сангини аввал аз ҷониби Худо сохта шуда, ба Мусо дода шудааст, аммо ду лавҳи сангини дуюмро ҳазрати Мусо бояд сохт. Лавҳаҳои сангини аввал нишон медоданд, ки халқи Худо бояд чӣ корҳоро нигоҳ дорад ва чӣ кор кунад, аммо лавҳаҳои сангии дуюм барои он буданд, ки одамон дар дилҳои худ нақш кунанд ва дар бораи иродаи Худо фикр кунанд ва амал кунанд.

Лавҳаҳои сангии якум ва дуюм ба Одам алайҳиссалом ва одами охирин Одам монанданд. Ба одами аввал ба Одам ҷисми гуноҳ дода шуд ва ба одами дуюм ҷисми рӯҳӣ дода шуд. Аз ин рӯ, лавҳаи дуюми сангин мисли маъбадест, ки дар қалби муқаддасон сохта шудааст. Лавҳаи сангини аввал шикаста (мемурад) ва ду лавҳи сангинро нав кандакорӣ (аз нав таваллуд) карда, дар сандуқи аҳд (дар маъбад дар қалби муқаддасон) мегузоранд.

Забур 40:8: «Иродаи Туро ба ҷо оварам, эй Худои ман, шариати Ту дар дили ман аст». Лавҳаи дуюми санг дар дили ман аст.

Лавҳаи дуюми сангӣ қонуни нав аст, ки зери қонуни Масеҳ ҳастанд. Дар 1 ба Қӯринтиён 9:21 гуфта мешавад: «Барои бешариат ман мисли бешариат шудам (гарчанде ки ман барои Худо бе шариат нестам, балки зери шариати Масеҳ ҳастам), то ки бешариатро ба даст орам».

Ду лавҳаи сангини аввал дода шуд ва тавассути ҳодисаи гӯсолаи тиллоӣ нишон дода шуд, ки одамон онҳоро нигоҳ дошта наметавонанд. Бо вуҷуди ин, дар миёни онҳо раҳмату раҳмати Худо фаро расид. Ин ду лавҳаи дуюми сангин аст. Аз ин рӯ, исми Яҳува дар баробари ду лавҳи сангини дуюм эълон карда мешавад.

Лавҳаи сангини аввал дар бораи одами аввал, Одам ва гуноҳ аст, дар ҳоле ки лавҳаи сангии дуюм дар бораи одами охирин, Одам ва файз аст. Лавҳаи сангини аввал дар бораи марги салиб аст, дар ҳоле ки лавҳаи сангии дуюм дар бораи эҳё аст. Дар Юҳанно 1:17 гуфта шудааст: «Зеро ки шариат ба воситаи Мусо дода шуд, вале файз ва ростӣ ба воситаи Исои Масеҳ омад».

Хулоса, дар бораи мазмуни аҳкоме, ки қонуни ахлоқӣ ном дорад, аввал дар тахтаҳои сангин нақш баста, маҷбур ба пайравӣ кардан аст, вале дуюмӣ ба воситаи лавҳаҳои сангин дар дилҳо нақш бастааст ва хости Худоро дарк намуда, мувофиқи он амал мекунад. Маънои риояи фармудаи дуюми ду лавҳи сангин ин аст, ки онро дар дил нақш бибанданд.