Саволи 97. Қонуни ахлоқӣ барои эҳёшуда чӣ истифодаи махсус дорад?

 Саволи 97. Қонуни ахлоқӣ барои эҳёшуда чӣ истифодаи махсус дорад?

Ҷавоб. Онҳое, ки эҳё мешаванд ва ба Масеҳ имон доранд, аз шариати ахлоқӣ ҳамчун аҳди аъмол озоданд ва ба ин васила на сафед карда мешаванд ва на маҳкум карда мешаванд. Аммо ба ғайр аз истифодаи умумии қонуни ахлоқӣ, ки барои ҳама одамон маъмул аст, барои нишон додани он, ки онҳо бо Масеҳ, ки худаш онро иҷро кардааст ва барои онҳо лаънат шудааст, то чӣ андоза зич алоқаманд аст ва ба ин васила миннатдории онҳоро бештар гардонад ва ин сипосро нишон диҳад, ки онро ҳамчун қоидаи ҳаёти худ бодиққат риоя кунанд.

Барои онҳое, ки аз нав таваллуд мешаванд, қонун лозим нест. Ин барои он аст, ки онҳоро Рӯҳулқудс ҳидоят мекунад. Аммо, агар дубора таваллуд шаванд ҳам, бадан доранд ва он баданро ҷаҳон идора накарда наметавонад. Аммо дар ин маврид њам Рўњулкудс, яъне Тасаллоњ ба мўъмин ёрї мерасонад, вале саволе ба миён меояд, ки оё мўъмин бояд дар њоле, ки ба муќаррароти шариат нигариста ва тафтиш мекунад, ки гуноњ содир мекунад ё не, зиндагї кунад?

Дар робита ба он, ки оё аз Рӯҳи Муқаддаси ноаён ва ғайримоддӣ кӯмак гирифтан ё бо риояи муқаррароти шариат ва кӯшиш кардан барои вайрон накардани онҳо зиндагӣ кардан мумкин аст, рӯҳонӣ метавонад аз Рӯҳулқудс кӯмак пурсад, дар ҳоле ки ҷисм метавонад бо истифода аз қонунҳои ҷаҳон дар ҳаёт хирад ҷӯяд.

Ваќте авлиё дар њолати зиндагї дар дунё тасодуфан ба гуноње даст мезанад, бояд аз љабрдида бахшиш пурсад ва бо хоњиши худ тибќи ќонунњои љањон љазоро бипазирад, вале саволе ба миён меояд, ки оё ин масъаларо ба назди Худованд расонад ва ба воситаи хуни њазрати Исо (а) омурзиш бигирад? Аммо, азбаски Исо бори кафорати ҳамаи гуноҳҳоро ба дӯш дошт, муҳим аст, ки ҳамеша бо дили шукрона зиндагӣ кунем ва аз рӯи муқаррароти шариат доварӣ кардани гуноҳ ғайри Китоби Муқаддас аст.