Саволи 92. Аввалин қонуни итоаткорӣ аз ҷониби Худо ба инсон чӣ гуна буд?

 Саволи 92. Аввалин қонуни итоаткорӣ аз ҷониби Худо ба инсон чӣ гуна буд?

Ҷавоб. Ба ҷуз амри вижа, ки аз меваи дарахти маърифати неку бадӣ нахӯред, ҳукми итоаткорӣ ба Одам дар ҳолати бегуноҳии ӯ ва ба тамоми башарият, ки ӯ намояндагӣ мекард, қонуни ахлоқӣ ё қонуни ҳаёти динӣ буд.

Ҳастӣ 2: 8-9 "Ва Худованд Худо дар Адан, дар шарқ боғе шинонд, ва дар он ҷо одамеро, ки ба вуҷуд оварда буд, шинонд. Худованд Худо аз замин ҳар дарахтеро, ки ба назар хушбӯй ва барои ғизо хуб буд, рӯёнид; дарахти ҳаёт низ дар мобайни боғ, ва дарахти маърифати неку бадӣ." Дар Библияи Ибронӣ, махсусан дар боби 2, ояти 9,

וַיַּצְמַ֞ח יְהוָ֤ה אֱלֹהִים֙ מִן־הָ֣אֲדָמָָ֔ה כַָּ֞ח נֶחְמָ֥ד לְמַרְאֶ֖ה וְטֹ֣וב לְמַאֲכָ֑ל וְעֵ֤ץ היַיִּּֽח בְּתֹ֣וךְ הַגָּ֔ן וְעֵ֕ץ

Боз тарҷума шудааст: "Ва Худованд Худо аз замин ҳар дарахтро ба воя расонд, ҳар дарахте, ки ба назар писанд аст ва барои ғизо хуб аст; дарахти ҳаёт дар мобайни боғ ва дарахти маърифати неку бадӣ".

Худованд тамоми дарахтонро дар боғи Адан ривоҷ дод ва ҳангоми тавсифи ҳамаи дарахтон ду чизро баён кард: дарахте, ки диданаш гуворо ва барои ғизо хуб буд ва дарахти ҳаёт дар миёни боғ. Бо вуҷуди ин, барои дарахти маърифати неку бадӣ ибораи махсус вуҷуд надорад. Аз ин рӯ, на он аст, ки дар миёни боғ дарахти ҳаёт ва дарахти шинохти неку бадӣ мавҷуд буд, балки дарахти маърифати неку бадӣ аз ҳам ҷудо буд, мисли занбурўғи заҳролуд. Тасдиқ нашудааст, ки ин дарахт дар миёнаи боғ аст ё дар канори он.

Пас, мегӯянд, ки меваи дарахтеро, ки ба занбӯруғи заҳрнок монанд аст, нахӯред. Маълум аст, ки дарахти маърифати неку бадро Худо наофаридааст.

Аксари муъминон бар ин боваранд, ки Худованд дарахти ҳаёт ва дарахти шинохти неку бадро офарид ва ба Одаму Ҳавво фармудааст, ки аз дарахти маърифати неку бадӣ нахӯранд ва Худо мушоҳида мекард, ки Одаму Ҳавво фармонро риоят мекунанд ё на. Барои ҳамин онҳо мегӯянд, ки ин аввалин фармони Худо буд ва одамон аз Адан ронда шуданд, зеро онҳо ин амрро риоя накарданд. Одамон бо Одам мисли душман гап мезананд ва мегӯянд, ки аз гуноҳи аслии Одам ҳама одамон гунаҳкор шуданд.

Меваи дарахти маърифати неку бад мисли занбурўғи заҳрнок аст ва агар меваи онро бихӯрӣ, мемирӣ. Кӣ сохтааст? Ҳастӣ 2: 16-17 "Ва Худованд Худо ба одам амр фармуда, гуфт: "Аз ҳар дарахти боғ бихӯред; аммо аз дарахти маърифати неку бадӣ аз он нахӯр; зеро дар рӯзе ки аз он бихӯрӣ, ҳатман хоҳӣ мурд".

Қиссаи дарахти шинохти неку бадӣ дар боғи Адан достони фариштагонест, ки пеш аз офариниши ҷаҳон дар Малакути Худо гуноҳ карда буданд. Фариштагон фиристодаи Худо ҳастанд, вале дар миёни онҳо нафароне буданд, ки ба мавқеи худ пойбанд набуда ва ҷиноят содир мекарданд. 2 Петрус 2:4 "Зеро ки агар Худо ба фариштагон, вақте ки гуноҳ карданд, амон намедод, балки онҳоро ба дӯзах андохта, ба занҷирҳои зулмот месупорид, то ки то рӯзи доварӣ нигоҳ дошта шаванд."

Фариштаҳои афтода фикр мекарданд, ки онҳо метавонанд ба Худо монанд шаванд. Азбаски Худо ба фариштагон қобилиятҳои махсус додааст, онҳо мехостанд, ки ин қобилиятҳоро ҷамъ оваранд ва мисли худи Худо гарданд, ки ин дониши дастаҷамъии фариштагон аст ва он ҳамчун дарахти маърифати неку бадӣ ифода ёфтааст. Дониши дастаҷамъии фариштагон ҷудо нест, вақте ки он дониши ҳар як фард аст, балки ҳангоми ҷамъоварӣ он як қобилияти аҷибе мегардад, ки мо онро тавассути зеҳни сунъӣ дида метавонем.

Ҳавво аз меваи дарахти шинохти неку бадӣ хӯрд, зеро фариштагони бад мехостанд мисли Худо бошанд, аз ин рӯ онҳо ба илми фариштагони офаридаи худ шарик шуданд. Сабаби даҳшатнок будани зеҳни сунъӣ дар он аст, ки фикр мекунанд, ки зеҳни бисёр одамон дар як ҷо ҷамъ мешаванд, воқеӣ мешаванд, мустақилона меомӯзанд ва аз зеҳни инсонӣ болотар хоҳанд рафт.

Аз ин рӯ, «Аз меваи дарахти маърифати неку бадӣ нахӯред» амре нест, ки дар шакли қудрати Худо дода шудааст, балки манъ аст, зеро хӯрдани он боиси марг мегардад. Зеро дониши фариштагон дар ниҳоят мақоми фариштагонро аз байн бурд ва онҳо бо хости Худо шудан бо Худо мухолифат карданд.

Сабаби он ки калонсолон ба кӯдакон аз коре манъ мекунанд, он аст, ки ин кор хатарнок аст ва калонсолон медонанд, ки кӯдакон дар оянда ба роҳи нодуруст меафтанд, аз ин рӯ, ин корро ҳамчун як намуди муҳофизат мекунанд. Амри Худо барои нахӯрдан наҷот додани фариштагон буд, на куштан. Барои наҷот додани фариштаҳои бад, дониши муштараки фариштагон бояд нобуд карда шавад.