Саволи 77. Садоқат ва муқаддасот аз чӣ фарқ мекунанд?

 Саволи 77. Садоқат ва муқаддасот аз чӣ фарқ мекунанд?

Ҷавоб. Ҳарчанд муқаддассозӣ бо сафедкунӣ ногусастанӣ аст, аммо байни онҳо фарқият вуҷуд дорад. Дар сафедкунӣ, Худо адолати Масеҳро ба мо нисбат медиҳад, дар ҳоле ки дар қудсият Рӯҳи Худо файзро мебахшад ва ба имондорон имкон медиҳад, ки ба воситаи он дуруст рафтор кунанд. Дар аввал гуноҳ омурзида мешавад, дар дуюм гуноҳ боздошт мешавад; аввал ҳама мӯъминонро аз ғазаби интиқомгирандаи Худо яксон раҳо мекунад ва онро дар дунё ба камол мерасонад, то дигар ҳеҷ гоҳ ба маҳкумият дучор нашаванд. Охирин дар байни ҳамаи мӯъминон баробар нест ва ҳеҷ гоҳ наметавонад дар ин ҳаёт комил шавад, балки танҳо ба сӯи камолот меафзояд.

Аз нуқтаи назари таълимот, одамон мавҷудот ҳастанд, ки наметавонанд комилан аз гуноҳ озод бошанд, бинобар ин онҳо бояд то мурдан бо гуноҳ мубориза баранд ва ҳар рӯз барои омурзиши гуноҳҳо гуноҳҳои худро бо хуни Исо шуста кунанд.

Дар 1 Петрус 1:16, “Навишта шудааст, ки “Муқаддас бошед, зеро ки Ман муқаддас ҳастам”.” Мувофиқи таълимот, одамон муқаддас буда наметавонанд, пас чаро Худо онҳоро амр фармудааст, ки муқаддас бошанд? Ӯ онҳоро амр накардааст, ки барои муқаддас будан кӯшиш кунанд, балки якбора муқаддас бошанд.

Вобаста ба вазъи кунунии диндорон, ки дар он зиндагӣ мекунанд, агар аз нигоҳи инсонӣ нигоҳ кунем, маълум мешавад, ки онҳо мавҷудоте нестанд, ки муқаддас бошанд ва аз гуноҳ комилан раҳоӣ ёфта наметавонанд. Бо вуҷуди ин, объекте, ки Худо ба он менигарад ва ашёе, ки одамон дар бораи он фикр мекунанд, комилан фарқ мекунанд. Объекте, ки Худо ба он менигарад, қисми рӯҳонӣ аст ва ашёе, ки одамон ба он нигоҳ мекунанд, қисми ҷисмонӣ мебошанд.

Азбаски имондорон ҷисми ҷисмониро худашон эътироф мекунанд, онҳо нопок ба назар мерасанд ва гуноҳ намоён аст. Бо вуҷуди ин, Худо рӯҳи дар ҷисми ҷисмонӣ маҳбусшударо аз гуноҳ озод мекунад ва ба он ҷомаи қудсият мепӯшонад. Ба ибораи дигар, ин маънои онро дорад, ки ҷисми ҷисмонӣ (бадани гуноҳ) бояд бимирад. Аммо, имондорон дар бораи масъалаи рӯҳ фикр намекунанд ва ба ҷисми ҷисмонӣ часпидаанд. Зеро онҳо бар ин боваранд, ки эҳё эҳёи ҷисми ҷисмонӣ аст.

Дар Юҳанно 6:63 гуфта шудааст: «Рӯҳ аст, ки ҳаёт мебахшад; ҷисм ҳеҷ фоидае надорад». Агар имондорон минбаъд низ ба ҷисм часпида бошанд, онҳо аз яҳудиёне, ки дар асри шариат ба хатна машғул буданд, фарқе надоранд. Агар онҳо ба таълимоти сунъӣ часпида бошанд, аз дини яҳудӣ, ки ба қонуншиносӣ банд аст, фарқе надоранд. Хатна кардани Масеҳ ин кашидани ҷисми ҷисм ва пӯшидани бадани рӯҳонӣ мебошад, ва ҷисми рӯҳӣ маънои эҳёи ҳаёти аст. Онҳое, ки ҳоло ҳаёти эҳёро мепӯшанд, ҷисми рӯҳониро аз осмон пӯшидаанд. Бадани рӯҳонӣ либоси Масеҳ аст.