Саволи 48. Чӣ тавр Масеҳ дар ҳаёти заминии худ худро фурӯтан кард?

 Саволи 48. Чӣ тавр Масеҳ дар ҳаёти заминии худ худро фурӯтан кард?

Ҷавоб. Масеҳ худро дар ҳаёти заминии худ бо итоат ба шариат ва ба таври комил иҷро кардани он фурӯтан кард, ки ин барои табиати инсонӣ маъмул аст, вале махсусан бо бархӯрд бо таҳқири ҷаҳон, васвасаҳои шайтон ва заъфҳои ҷисм, ки пас аз таҳқири ӯ ба вуҷуд омадааст.

Исо мувофиқи шариат дар салиб мурд, аммо вай шариатро иҷро накарда, ба шариат итоат кард. Дуруст аст, ки Исо дар салиб мурдан шариатро иҷро кард, аммо ӯ ба каломи Худо итоат кард, на ба шариат. Исо низ дар давоми ҳаёти худ борҳо бар зидди шариат амал мекард.

Дар истилоҳи теологӣ, олимон мегӯянд, ки итоаткории фаъол маънои онро дорад, ки Масеҳ шариатро барои гунаҳкорон ҳамчун шарти ба даст овардани ҳаёти ҷовидонӣ нигоҳ дошт ва итоаткории ғайрифаъол маънои онро дорад, ки Масеҳ бо пардохти ҷазои гуноҳ ва пардохти қарзи тамоми халқаш азоб кашидааст. Ҳамин тавр, итоаткории Масеҳ ба ранҷу азоб ва марг як қисми итоаткории фаъоли ӯст ва зиндагӣ кардани Масеҳ дар итоат ба шариат ва дар шакли банда амал кардан қисми итоаткории ғайрифаъолонаи ӯ мебошад.

Маънои дар итоаткории фаъоли Масеҳ мавҷудбуда он аст, ки марги Исои Масеҳ дар салиб ва ба воситаи имони худ ба адолат ба даст овардан бо адолате, ки Исо ҳангоми зиндагӣ дар ин замин бо риояи шариат ба даст овардааст. Ин маънои онро дорад, ки кори Исо дар салиб танҳо адолати комилро ба даст намеорад ва Исо низ бояд итоаткории фаъол дошта бошад, то ба шариат итоат кунад, то адолати комил ба даст ояд. Ин мантиқи онҳое аст, ки итоаткории фаъолро дастгирӣ мекунанд, вақте ки ба ин ду чиз бовар мекунанд, наҷот ба даст меояд. Бо вуҷуди ин, ин як таълимоти бардурӯғ аст.

Идеяи дар маънои итоаткории фаъол дар назар дошташуда ин аст, ки наҷот танҳо вақте ба даст меояд, ки кори Исо дар салиб ва итоаткории Исо ба шариат якҷоя карда шавад. Бидъаткорон инчунин порчаи дар Румиён 5:19-ро истифода мебаранд: «Чунон ки ба воситаи беитоатии як кас бисьёр касон гуноҳкор шуданд, ончунон ба воситаи итоаткории як кас бисьёр касон одил мешаванд». Дар ин ҷо итоат кардан маънои итоаткорӣ барои риояи шариатро надорад, балки итоат кардан ба кори кафорати Масеҳро дорад. Ин итоаткорӣ мувофиқи таъиноти Масеҳ, ки пеш аз офариниши ҷаҳон муайян шуда буд, итоаткорӣ мебошад.

Фурӯтании Исо дар давоми ҳаёти заминии худ на итоат ба шариат, балки хизмат кардан ба гуноҳкорон буд. Аз ин рӯ, ӯ мехост, ки мисли боҷгирон ҳамроҳи гунаҳкорон бошад ва ба беморон ғамхорӣ мекард, камбағалонро ғизо медод ва девонагонро табобат мекард. Ҳамин тавр, Исо ҳатто аз ҷониби бародарони ҷисми худ танқид карда шуд.

Исо дорои дороии моддӣ набуд ва ҷои истиқомати доимӣ ҳам надошт. Матто 8:20 Исо ба онҳо гуфт: «Рӯбоҳон сӯрох доранд, ва паррандагони ҳаво лона доранд, лекин Писари Одам ҷои барои сар гузоштан надорад».