Саволи 38. Чаро миёнарав бояд Худо бошад?

 Саволи 38. Чаро миёнарав бояд Худо бошад?

Ҷавоб. Сабаби, ки миёнарав бояд Худо бошад, ин аст, ки ӯ табиати инсониро зери назорат гирифта, зери ғазаби бепоёни Худо ва қудрати марг наафтад; то ба ранҷу тоъат ва шафоъати худ арзиш ва муассир бидиҳад ва ба ҳамин тариқ адолати Худоро қонеъ гардонад; то ки барои худ халқи хосе пайдо кунад, ва Рӯҳи Худро бар онҳо гузорад, ва ҳамаи душманони онҳоро мутеъ созад ва онҳоро ба наҷоти абадӣ расонад.


Миёнарав на Худо, балки Писари Худост. Сабаби Писари Худо шудани миёнарав ин аст, ки Худоро бовар кунонад, ки ӯ барои гуноҳкорон қурбонӣ хоҳад шуд. Ғазаби Худо, Худои одил, аз ҷониби Писари Худо аз номи инсон ором карда мешавад. Писари Худо дар салиб аз номи гунаҳкорон мемирад ва ғазаби Худоро ором мекунад. Бинобар ин барои онҳое ки ба Масеҳ дохил мешаванд, ғазаби Худо тавассути миёнарав фурӯ бурда мешавад ва гуноҳкорон омурзида мешаванд.

Дар ибтидо фариштагон фарзандони Худо буданд, вале баъзе аз онҳо мехостанд мисли Худо бошанд ва бо Худо мухолифат кунанд, аз ин рӯ Худованд ба хашм омад ва ҷаҳони моддиро барои ҳабсашон офарид ва онҳоро инсон сохт. Дар 2 Петрус 2:4 гуфта мешавад: «Агар Худо ба фариштагон, вақте ки гуноҳ мекарданд, амон намедод, балки онҳоро ба дӯзах андохта, ба занҷирҳои зулмот месупорид, то ки то доварӣ нигоҳ дошта шаванд». Занҷирҳои торикӣ замин аст. Ин маънои онро дорад, ки одамон замине мебошанд, ки дар он Худо рӯҳҳои фариштаҳоро маҳкам кардааст. Дар Ҳастӣ 2:7 гуфта мешавад: «Худованд Худо одамро аз хоки замин ба вуҷуд овард ва ба бинии ӯ нафаси ҳаёт дамид, ва одам мавҷудоти зинда шуд».

Тавре ки дар масал дар бораи писари гумроҳ оварда шудааст, барои баргардонидани фариштаҳои афтода ба Малакути Худо миёнарав лозим буд. Зеро Худои одил бояд гунаҳкоронро ҷазо диҳад. Барои ҳамин Ӯ Масеҳро пешакӣ муайян кард ва Худи Масеҳ шуд ва ба исми Писар миёнарав шуд ва дар ҷаҳон таваллуд шуд ва бо марги ивазкунанда мурд. Аз ин рӯ, онҳое, ки ба Масеҳ дохил мешаванд, Худо ғазаби Худро раҳо мекунад, рӯҳҳои зиндонӣ ва мурдагонро зинда мекунад ва ба онҳо озодӣ медиҳад ва онҳоро ба ямини Худо мешинонад.

Комментарии

Отправить комментарий

Популярные сообщения из этого блога

Саволи 96. Қонуни ахлоқӣ барои бознашавандаи мардон чӣ фоида дорад?

 Саволи 96. Қонуни ахлоқӣ барои бознашавандаи мардон чӣ фоида дорад? Ҷавоб. Қонуни ахлоқӣ барои одамони барқарорнашаванда, ё виҷдонҳои онҳоро бедор кардан, аз ғазаби оянда гурехтан ва ба назди Масеҳ овардан, ё агар онҳо дар ҳолат ва роҳи гуноҳ боқӣ монанд, онҳоро бе узр ва зери лаънат тарк кардан муфид аст. Қонуни ахлоқӣ ба чунин таъсир мерасонад, ки волидон фарзандони худро бо чӯб тарбият мекунанд. Аммо қонуни ахлоқӣ метавонад сабаби латукӯби кӯдаконро дошта бошад, то онҳо хуб кор кунанд, аммо ҳадафи аслии латукӯб кардани онҳо ин аст, ки онҳо дар фаҳмидани хатогиҳояшон кӯмак кунанд. 1 Тимотиюс 1:9-10 «Чун бидонед, ки шариат на барои одил, балки барои шариат ва беитоат, барои осиён ва гуноҳкорон, барои фосикон ва фосиқ, барои қотилони падарон ва модарони худ, барои қотилон, барои бадахлоқии ҷинсӣ, барои одамфурӯшон, барои одамфурӯшон, барои одамфурӯшон, барои одамфурӯшон, агар чизи дигаре бошад, ки ба таълимоти солим мухолиф бошад». Шояд лозим бошад, ки ба онҳое, ки ба калисо даъва...
Далее...

Саволи 87. Дар бораи эҳёшавӣ ба чӣ бовар кунем?

 Саволи 87. Дар бораи эҳёшавӣ ба чӣ бовар кунем?  Ҷавоб. Дар рӯзи охир эҳёи умумии мурдагон, одилон ва шарирон хоҳад буд. Онҳое, ки он вақт зиндаанд, дар як лаҳза тағир хоҳанд ёфт, ва мурдагон дар қабрҳо, ки ҷисмҳои онҳо то абад бо ҷонҳои онҳо муттаҳид шудаанд, бо қудрати Масеҳ эҳё хоҳанд шуд. Ҷисми одилон бо Рӯҳи Масеҳ ё бо таъсири эҳёи Масеҳ ҳамчун Сарвари онҳо, рӯҳонӣ ва бефано, мисли ҷисми ҷалоли Ӯ эҳьё хоҳад шуд. Ҷасадҳои шарир низ аз ҷониби Худованд, Довари хашмгин, дар хиҷил аз нав эҳё хоҳанд шуд. Юҳанно 5:26-29 "Зеро, чунон ки Падар дар Худ ҳаёт дорад, ба Писар низ ато кардааст, ки дар Худ ҳаёт дошта бошад. Ва ба ӯ қудрат додааст, ки доварӣ кунад, зеро ки Ӯ Писари Одам аст. Аз ин тааҷҷуб накунед, зеро соате меояд, ки ҳамаи онҳое ки дар қабр ҳастанд, овози Ӯро мешунаванд ва берун хоҳанд омад: онҳое, ки некӣ кардаанд, барои эҳёи зинда ва эҳё мешаванд. ҳукм». Қабр на ба қабрест, ки дар он ҷасад мурдааст, балки ба ҷисми ҷисмонӣ, ки рӯҳ мурдааст, ишора мекунад. Аз нигоҳи рӯ...
Далее...

Саволи 85. Агар музди гуноҳ мамот бошад, пас чаро одилон, ки омурзиши гуноҳҳоро дар Масеҳ қабул кардаанд, аз марг наҷот намеёбанд?

 Саволи 85. Агар музди гуноҳ мамот бошад, пас чаро одилон, ки омурзиши гуноҳҳоро дар Масеҳ қабул кардаанд, аз марг наҷот намеёбанд? Ҷавоб. Одилон дар рӯзи охират аз марг наҷот хоҳанд ёфт ва агарчи мурданд ҳам, аз неш ва лаънати марг наҷот меёбанд. Бинобар ин, гарчанде ки онҳо мурданд ҳам, муҳаббати Худо онҳоро аз гуноҳ ва бадбахтӣ комилан озод мекунад ва ба онҳо имкон медиҳад, ки дар ҷалоле, ки баъд аз марг ба даст меоранд, бо Масеҳ ҳамкории амиқтар дошта бошанд. Румиён 6:23 «Зеро ки музди гуноҳ мамот аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Худованди мо Исои Масеҳ аст». Дар ин ҷо марг ба марги дуюм дахл дорад, ки он ба доварӣ дахл дорад, ки онҳое, ки ба Исо имон надоранд, пас аз марги ҷисмонии худ аз ҷониби Худо мегиранд. Аммо онҳое, ки дар Масеҳ ҳастанд, аллакай дар салиб бо Исо муттаҳид шуда, мурданд, бинобар ин онҳо ҷисми абадӣ хоҳанд гирифт. Аммо ҷисме, ки аз падару модар гирифта шудааст, ҷисми абадӣ нест, аз ин рӯ, ҳатман мемирад. Онро метавон ҳамчун рехтани пӯсти худ, ба монан...
Далее...