Саволи 13. Худо махсусан дар бораи фариштагон ва одамон чиро муқаррар кардааст?

 Саволи 13. Худо махсусан дар бораи фариштагон ва одамон чиро муқаррар кардааст?

Ҷавоб. Худо аз муҳаббати ҷовидонӣ ва маслиҳати тағйирнопазири худ, баъзе фариштагонро барои ҷалол ва баъзеро дар Масеҳ интихоб кардааст, то ки ба онҳо ҳаёти ҷовидонӣ ва василаи ба даст овардани он ато кунад, то ки барои ситоиши файзи ҷалоли Худ, ки дар пуррагии замон зоҳир хоҳад шуд; ва боқимондаро бар тибқи салтанат ва маслиҳати бебаҳои худ гузоштааст, ки ба василаи он файзро, ки ба ӯ маъқул аст, ато мекунад ё нигоҳ медорад, ба ситоиши ҷалоли адолати Ӯ ва онҳоро вогузор кардааст, ки дар зери маломат ва ғазаб барои гуноҳашон азобу уқубат кашанд ва ҷазо гиранд.

Фариштагон офаридаҳои Худо ҳастанд ва онҳо дар Малакути Худо нақши ёрирасон мебозанд. Аммо фариштагон ба ду гурӯҳ тақсим мешаванд. Онҳо ба зиндониён ва зиндониён тақсим мешаванд. Дар ин дунё агар касе ҷинояте содир кунад, ба гунаҳкорон ва гунаҳкорон ҷудо мешаванд. Ҳарду як нафаранд, аммо як гурӯҳ зиндонӣ ва гурӯҳи дигар масъули зиндони гунаҳкорон аст. Њамин тавр, фариштагон њангоми содир кардани љиноят зиндонї мешаванд ва онњое, ки онњоро зиндонї мекунанд, низ фариштагонанд. Ва онҳое, ки башоратро ба зиндониён паҳн мекунанд ва онҳоро тавба мекунанд ва бармегарданд, низ фариштагонанд.

Касе, ки зиндонӣ мекунад, фариштаи Худост ва зиндонӣ инсон аст. Ин дар Ҳастӣ 2:1 хуб ифода ёфтааст: «Осмонҳо ва замин ва тамоми лашкарҳояшон ба анҷом расиданд».

Он бояд чун «осмонҳо ва замин ва тамоми лашкарҳои онҳо ташкил карда шуданд» тарҷума карда мешуд. Худованд осмонҳо ва заминро дар шаш рӯз офарид ва дар осмонҳову замин ҳар гуна мавҷудотро офарид ва ҳамаи инҳо лашкари Худоянд. Дар рӯзи ҳафтум лашкарҳои осмон ва лашкарҳои замин дар ҳамбастагӣ ҳастанд. Ин маънои онро дорад, ки лашкарҳои Малакути Худо (рӯҳҳо) ва лашкарҳои ин замин (рӯҳҳои гунаҳкор) пурра ҷойгир шудаанд.