Саволи 19. Пешгӯии Худо нисбати фариштагон чӣ гуна аст?

 Саволи 19. Пешгӯии Худо нисбати фариштагон чӣ гуна аст?

Ҷавоб. Худо бо иродааш ба баъзе фариштагон иҷоза дод, ки ба гуноҳе даст кашанд ва ҷазо гиранд; ва ба ҷалоли Худо тамоми гуноҳҳои онҳоро ҷазо дод ва амр дод. Боқимондаро Ӯ муқаддас ва шод гардонид ва онҳоро мувофиқи хости худ истифода бурда, ба қудрат, марҳамат ва адолати худ хизмат мекард.

Пешниҳоди Худованд дар бораи фариштагон ин буд, ки пеш аз офариниши дунё онҳо бо ихтиёри худ аз неъмати ҳаёти ҷовидонӣ баҳравар шаванд. Аз ин рӯ, Худо ором мегирад ва фариштагон ҳамеша Худоро ибодат мекунанд ва онҳо низ дар зери ҳукмронии Худо истироҳат мекунанд. Мавқеи фариштагон зери фармони Худо ва ибодати Худост.

Аммо оромии Худо аз сабаби фариштагони гунаҳкор вайрон шуд. Фариштагони гунаҳкор ҳукмронии Худоро рад карданд. Инро дар хӯрдани Ҳавво аз меваи дарахти маърифати неку бадӣ дидан мумкин аст, зеро вай мехост, ки ба Худо монанд шавад.

Ҳастӣ 2:16-17 "Ва Худованд Худо ба одам амр фармуда, гуфт: "Аз ҳар дарахти боғ бихӯред, аммо аз дарахти маърифати неку бадӣ аз он нахӯр, зеро дар рӯзе, ки аз он бихӯрӣ, ҳатман хоҳед мурд". Фармони ҳукмронии Худо ин буд, ки аз меваи дарахти маърифати неку бадӣ нахӯред, балки Худо ошкор кард, ки он мисли занбурўғи заҳрнок аст ва агар бихӯред, хоҳед мурд; вале онҳо аз рӯи тамаъ меваро мехӯрданд.

Ҳастӣ 3:6 «Вақте зан дид, ки дарахт барои хӯрок хуб аст, ва он ба чашмон писанд аст, ва дарахте, ки касро хирадманд кардан мехоҳад, аз меваи он гирифта, хӯрд ва ба шавҳараш низ дод, ва ӯ хӯрд». Ибораи зану шавҳар дар Эфсӯсиён 5:31-32 ифода ёфтааст. «Аз ин сабаб мард падар ва модари худро тарк карда, ба зани худ мепайвандад, ва ҳарду як тан хоҳанд шуд. Ин сирри амиқ аст, аммо ман дар бораи Масеҳ ва калисо сухан меронам». Падар рамзи Худо, писар рамзи Масеҳ ва зан фариштаи афтодае мебошад, ки ба фармони Худо итоат накардааст.

Аз ин рӯ, он ба таври маҷозӣ маънои фариштаи афтодаро дар бадан банд карда, ба инсон табдил ёфта, бо Масеҳ мулоқот мекунад ва ба сӯи Худо бармегардад. Ин як асрор аст.

Худо Масеҳро аз сабаби фариштаҳои афтода пешакӣ муайян кард, фариштаҳои афтодаро дар ҷаҳон маҳдуд кард ва онҳоро инсон сохт, вале баъд қарор дод, ки онҳоро дубора наҷот диҳад. Пас, акнун фариштагон, ки ҷиноят содир накардаанд, ба гурӯҳҳои гуногун тақсим мешаванд, то кори Худоро анҷом диҳанд.

Якум, фариштагон ҳастанд, ки ҳамчун айбдоркунанда амал мекунанд, ки гунаҳкоронро месанҷанд ва айбдор мекунанд. Онҳоро Шайтон, девҳо ва рӯҳҳои сиёҳ меноманд. Шайтон ҳатто Исоро васваса кард ва ӯ онҳоеро, ки мехоҳанд ба Исои Масеҳ дохил шаванд, васваса мекунад.

Дуюм, фиристодаи Инҷил барои наҷоти гунаҳкорон аст. Фариштае, ки дар бораи тасаввури Масеҳ ба Марям ва эҳёи Исо хабар дод, низ фиристодаи Инҷил аст.

Сеюм фариштагонест, ки баргузидагонро дифоъ мекунанд. «Эҳтиёт бошед, ки яке аз ин тифлонро хор надоред; зеро ба шумо мегӯям, ки фариштагони онҳо дар осмон ҳамеша чеҳраи Падари Маро, ки дар осмон аст, мебинанд». Кӯдакони хурдсол онҳое мебошанд, ки каломи Инҷилро мешунаванд ва аз Рӯҳи Муқаддас таваллуд мешаванд. Ҳатто онҳое, ки аз нав таваллуд мешаванд, ҳанӯз ҳам ҷисм доранд, аз ин рӯ вақтҳое мешаванд, ки аз сабаби ҷисми худ пешпо мехӯранд. Барои ҳамин фариштагон онҳоро дар назди Худо дифоъ мекунанд.

Чаҳорум, онҳо фариштагонанд, ки дар доварӣ иштирок мекунанд. Дар вақти хуруҷ писарони нахустзодаи хонадоне, ки хуни барраро ба панҷараҳои дари худ намеандохтанд, ҳама аз ҷониби фариштагон, ки онҳоро доварӣ мекарданд, кушта шуданд. Садӯм ва Амӯраро низ дидан мумкин аст, ки фариштагон доварӣ мекунанд. Дар рӯзҳои охир фариштагон ҳамроҳи Исо ҷаҳонро доварӣ мекунанд.